"...Karanlığın ortasında kalmış gibiydi yüreğim. Duygularım hissizleşmiş, bedenim ağırlaşmıştı. Kendimi yeniden bulabilir miyim diye düşünürken denemediğim teknik, destek kalmamıştı. Bir şeyler iyi geliyordu belki, ama hep bir şey eksik kalıyor gibiydi. Sonra bir arkadaşım Eda’yı önerdi. Onunla ilgili çok güzel şeyler anlattı. Heyecanlandım ama bir yandan da onca denemeden sonra umudum kırılmıştı; yorgundum. ​İlk görüşmemizde ona, “Evim çok dağınık, boğuluyorum. Hiçbir şeyi kontrol edemiyorum. Mesela odanın ortasında kocaman bir kuzine var ve onu çıkaramıyorum; o kuzineye gıcık oluyorum,” dedim. Bana sıcak bir gülümsemeyle baktı. O an ikimiz de biliyorduk; mesele aslında o kuzine değildi.. ​Eda’yla çalışırken, uzun zamandır içimde taşıdıklarıma ilk kez kaçmadan bakabildiğim bir alan buldum. Onun sakinliği, doğallığı ve beni gerçekten duyma biçimi, kendime daha şefkatle yaklaşabilmemi kolaylaştırdı. Zamanla geçmişten gelen kırılgan yanlarıma dokunmayı ve kendi yaralarımı nasıl sarabileceğimi öğrenmeye başladım. ​Başarılarımı onunla paylaştığım günlerde, her “Senin sayende” dediğimde bana şöyle derdi: “Sen bana geldiğinde iyileşmeye çok hazırdın.” Hem çok içtendi hem de o zor günleri atlatmamda ne kadar büyük bir desteği olduğunu hiç öne çıkarmayacak kadar mütevazıydı. ​Birlikte uzun süre çalıştık. Bana yeni bir kariyer başlama cesaretini, kendime yeniden güvenmeyi ve içimdeki gücü yeniden hatırlamayı öğretti. Eda’nın hayatımdaki yeri çok özel. Ne zaman çok bunalsam ve aklımdan “Keşke Eda’yla konuşsam” düşüncesi geçse, daha seans başlamadan içimde bir ferahlık hissederim. Sanki yüküm biraz hafifler. Ben buna kendi içimde “gizli Eda etkisi” diyorum. İyi ki yollarımız kesişti, iyi ki varsın!..."